வானத்தில்
மிதக்கும் நகரம்
ஆதிரனின் காதுகளில் இன்னும் ஒளிமானின் வார்த்தைகள்
எதிரொலித்துக்கொண்டிருந்தன.
"இறுதியாக... நினைவின் வாரிசு திரும்பி வந்துவிட்டான்."
அவன் அசையாமல் நின்றான்.
அவனுக்கு முன் இருந்த மாபெரும் உயிரினம் ஒரு மலை போல
உயர்ந்து நின்றது.
வெள்ளி ஒளியால் ஆன அதன் உடலின் மீது எண்ணற்ற குறியீடுகள்
மெதுவாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தன.
அவை எழுத்துகள் போலவும், நட்சத்திரக் கூட்டங்கள் போலவும்
தோன்றின.
ஒளிமான் தனது தலையை சற்று குனிந்து ஆதிரனைப் பார்த்தது.
அதன் கண்களில் பயம் இல்லை.
கோபமும் இல்லை.
ஆனால்...
நூற்றாண்டுகளாகக் காத்திருந்த ஒருவர் காணாமல் போன பொருளைக்
கண்டுபிடித்தபோதுள்ள நிம்மதி இருந்தது.
"நீ... யார்?" என்று ஆதிரன் மெதுவாகக் கேட்டான்.
ஒளிமான் பதில் சொல்லவில்லை.
அதற்கு பதிலாக அது அருகே வந்தது.
ஒவ்வொரு அடியும் தரையில் ஒளி அலைகளை உருவாக்கியது.
ஆதிரன் தன்னறியாமல் பின்னால் நகர்ந்தான்.
"பயப்படாதே."
அந்தக் குரல் ஒளிமானிடமிருந்து வரவில்லை.
ஆதிரன் திடுக்கிட்டு திரும்பிப் பார்த்தான்.
அங்கு ஒரு சிறுமி நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
அவளுக்கு சுமார் பதினைந்து வயது இருக்கும்.
கருநிற முடி காற்றில் அசைந்தது.
அவளது தோளில் பழைய வரைபடங்கள் தொங்கின.
இடது கையில் வெள்ளி வளையல் ஒன்று ஒளிர்ந்தது.
அவளது கண்கள் நேராக ஆதிரனை ஆராய்ந்தன.
"அது உன்னைத் தாக்காது."
"யார் நீ?"
"அதை நான் முதலில் கேட்கணும்."
அவள் ஒரு புருவத்தை உயர்த்தினாள்.
"ஏன்னா கடந்த மூன்று நூறு வருடங்களாக இந்த உலகத்துக்குள்
எந்த மனிதனும் இப்படி நடந்து வந்ததில்லை."
மறப்போன் சலிப்புடன் பெருமூச்சு விட்டது.
"அடடா... மீராவும் வந்துட்டாளா."
"மூடு."
"எப்பவுமே அதுதான் சொல்வ."
"ஏன்னா எப்பவுமே நீ தொந்தரவு தான்."
மறப்போன் கோபமாக தனது வாலை அசைத்தது.
ஆதிரன் இருவரையும் மாறி மாறிப் பார்த்தான்.
"ஒரு நிமிஷம்..."
அவன் கையை உயர்த்தினான்.
"எனக்கு எதுவும் புரியல."
"அது நல்ல விஷயம்."
மீரா சொன்னாள்.
"முதல் நாளிலேயே எல்லாம் புரிஞ்சா இந்த உலகம்
சலிப்பா ஆகிடும்."
ஒளிமான் மீண்டும் தலையை குனிந்தது.
அதன் கொம்புகளில் இருந்த நட்சத்திரங்கள் பிரகாசித்தன.
திடீரென்று ஆதிரனின் இடது கையில் இருந்த குறியீடு ஒளிர்ந்தது.
அதே நேரத்தில் ஒளிமானின் நெற்றியிலும் அதே குறியீடு
தோன்றியது.
மீராவின் முகம் மாறியது.
"அது..."
அவள் ஆதிரனின் கையைப் பார்த்தாள்.
"இது எப்படி சாத்தியம்?"
"என்ன?"
"அந்த குறியீடு."
"இது பிறவிக்குறி."
"இல்ல."
அவள் உடனே மறுத்தாள்.
"அது பிறவிக்குறி இல்லை."
"அப்போ?"
மீரா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
"நினைவுக் காவலர்களின் அடையாளம்."
ஆதிரன் குழப்பமடைந்தான்.
"நினைவுக் காவலர்களா?"
"உனக்கு உண்மையிலேயே தெரியாதா?"
"நான் நேத்துவரைக்கும் சாதாரண பள்ளி மாணவன்."
மறப்போன் சிரித்தது.
"இன்னைக்கு இல்ல."
அந்த நேரத்தில் வானத்தில் ஒரு மணி ஒலி கேட்டது.
டூம்...
டூம்...
டூம்...
ஒளிமான் உடனே தலையை உயர்த்தியது.
மீராவின் முகத்தில் பதட்டம் தெரிந்தது.
"அது நல்ல சத்தம் இல்ல."
"ஏன்?"
"வானநகர மணிகள் தானாக ஒலிக்காது."
"அப்போ?"
"ஏதோ நடக்குது."
அவர்கள் இருந்த மலை உச்சியிலிருந்து தொலைவில் மிதந்துகொண்டிருந்த
நகரம் திடீரென ஒளிரத் தொடங்கியது.
ஆதிரன் அதை கவனித்தான்.
இப்போது அவனால் தெளிவாகப் பார்க்க முடிந்தது.
அந்த நகரம் உண்மையில் பல மிதக்கும் தீவுகளால் ஆனது.
ஒவ்வொரு தீவிலும் கோபுரங்கள்.
பாலங்கள்.
நீர்வீழ்ச்சிகள்.
தோட்டங்கள்.
சில கட்டிடங்கள் முழுவதும் கண்ணாடியால் செய்யப்பட்டிருந்தன.
சில கட்டிடங்கள் ஒளியால் உருவானவை போலத் தோன்றின.
வானத்திலிருந்து நீர் கீழே விழுந்தது.
ஆனால் கீழே விழுவதற்கு முன்பே அது மீண்டும் மேலே எழுந்தது.
புவியீர்ப்பு விதிகளே அங்கே வேறு மாதிரி இருந்தன.
"அது..."
ஆதிரன் வியப்புடன் பார்த்தான்.
"நினைவு வானநகர்."
மீரா மெதுவாகச் சொன்னாள்.
"விண்நினைவின் இதயம்."
அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது வானநகரத்தின் ஒரு பகுதி
திடீரென்று நடுங்கியது.
முழு நகரமும் அதிர்ந்தது.
ஒளி மங்கியது.
வானத்தில் மிதந்துகொண்டிருந்த ஒரு சிறிய தீவு மெதுவாக
கீழே சரியத் தொடங்கியது.
"இல்ல..."
மீராவின் குரல் நடுங்கியது.
"மீண்டும் ஆரம்பிச்சுடுச்சு."
"என்ன ஆரம்பிச்சுடுச்சு?"
அவள் பதில் சொல்லவில்லை.
அதற்கு பதிலாக வானத்தைச் சுட்டிக்காட்டினாள்.
ஆதிரன் மேலே பார்த்தான்.
அவனது உடல் உறைந்தது.
அங்கே...
ஒரு கருப்பு விரிசல் தோன்றியிருந்தது.
வானத்தின் நடுவே.
அது சாதாரண மேகம் இல்லை.
நிழல் இல்லை.
ஒரு காயம் போல.
உலகத்தின் மீது வெட்டப்பட்ட காயம்.
அதன் உள்ளிருந்து கருமையான புகை வெளியேறியது.
மற்றும்...
ஆயிரக்கணக்கான ஒளித் துகள்கள் அந்த விரிசலுக்குள் இழுக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன.
ஆதிரன் அவற்றை அடையாளம் கண்டான்.
அவை நினைவுகள்.
உயிருள்ள நினைவுகள்.
யாரோ அவற்றை திருடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
மறப்போன் நடுங்கியது.
"அது மீண்டும் வந்துடுச்சு..."
"எது?"
"நிழல் பசி."
மீரா மெதுவாகச் சொன்னாள்.
"கடந்த ஐந்து வருடங்களாக இது உலகத்தின் நினைவுகளை
விழுங்கிக்கிட்டு இருக்கு."
"யார் செய்றது?"
மீரா அமைதியாக இருந்தாள்.
ஒளிமான் திடீரென்று வானத்தை நோக்கி கர்ஜித்தது.
அந்த சத்தம் மலைகளில் எதிரொலித்தது.
அடுத்த கணம்—
வானத்தில் இருந்த கருப்பு விரிசலுக்குள் இரண்டு சிவப்பு
கண்கள் திறந்தன.
மிகப்பெரியது.
கொடூரமானது.
உயிரற்றது.
அவை நேராக ஆதிரனைப் பார்த்தன.
ஆதிரனின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
அவன் அந்தக் கண்களை இதற்கு முன் பார்த்ததில்லை.
ஆனால்...
ஏதோ காரணத்தால் அவனுக்குள் ஒரு பயங்கரமான உணர்வு எழுந்தது.
அந்தக் கண்கள் அவனை அறிந்திருந்தன.
மிக நீண்ட காலமாக.
அந்த நொடியில் ஒரு குரல் அவனது மனதிற்குள் ஒலித்தது.
யாரும் கேட்க முடியாத குரல்.
ஆதிரன் மட்டும் கேட்கக்கூடிய குரல்.
"நான் உன்னை கண்டுபிடித்துவிட்டேன்..."
அவன் திடுக்கிட்டு பின்னால் தடுமாறினான்.
"யார்?!"
மீரா அவனைப் பார்த்தாள்.
"என்னாச்சு?"
ஆதிரன் பதில் சொல்லவில்லை.
ஏனெனில் அந்தக் குரல் மீண்டும் சொன்னது.
"கதவு திறந்துவிட்டது."
"இப்போது விளையாட்டு ஆரம்பம்."
வானத்தில் இருந்த சிவப்பு கண்கள் மெதுவாக மறைந்தன.
ஆனால் அவை மறைவதற்கு முன்—
ஆதிரன் அவற்றின் பின்னால் ஒரு முகத்தின் நிழலைக் கண்டான்.
அது மனித முகம் போல இருந்தது.
ஆனால் முழுவதும் இருளால் ஆனது.
மீரா அவன் அருகே வந்து நின்றாள்.
"ஆதிரன்."
"என்ன?"
"நீ இங்க வந்தது ஒரு விபத்து இல்லை."
"அதுக்கு என்ன அர்த்தம்?"
அவள் தொலைவில் மிதந்துகொண்டிருந்த வானநகரத்தைப் பார்த்தாள்.
பிறகு மெதுவாகச் சொன்னாள்.
"நீ வந்த நாளே... உலகம் மீண்டும் உன்னைத் தேட
ஆரம்பிச்சிருக்கு."
தொலைவில் வானநகர மணிகள் மீண்டும் ஒலித்தன.
டூம்...
டூம்...
டூம்...
அவை எச்சரிக்கை மணிகள்.
விண்நினைவின் இதயத்தில் ஏதோ விழித்தெழுந்திருந்தது.
மற்றும் அது ஆதிரனுடன் தொடர்புடையது.
ஆதிரன் வானத்தை நோக்கிப் பார்த்தான்.
கருப்பு விரிசல் மெதுவாக மூடிக்கொண்டிருந்தது.
ஆனால் அது முழுவதுமாக மறைவதற்கு முன், அதன் உள்ளே ஒரு
உருவம் நின்றிருப்பதை அவன் கண்டான்.
அந்த உருவம் கையை உயர்த்தியது.
அதன் இடது கையில்...
ஆதிரனின் கையில் இருந்த அதே குறியீடு ஒளிர்ந்தது.
"அவன் யார்?"
அந்தக் கேள்வியோடு ஆதிரனின் புதிய வாழ்க்கை உண்மையாகத்
தொடங்கியது.
No comments:
Post a Comment