மறந்த
கதவு
கதவு முழுவதுமாக திறக்கப்படவில்லை.
ஆனால் அதன் மறுபுறத்திலிருந்து வீசிய காற்றே ஆதிரனின்
உலகில் இல்லாத ஒன்றாக இருந்தது.
அது மழையின் வாசனை அல்ல.
மண்ணின் வாசனை அல்ல.
பூக்களின் வாசனையும் அல்ல.
அது...
ஏதோ ஒரு பழைய நினைவின் வாசனை.
புரியாத அளவுக்கு பரிச்சயமான ஒன்று.
ஆதிரன் தன்னறியாமல் ஒரு படி முன்னேறினான்.
அந்த விரிசலுக்குள் தெரிந்த உலகம் அவனை இழுத்தது.
"இது உண்மையா...?"
என்று அவன் தன்னிடமே கிசுகிசுத்தான்.
கதவின் மறுபுறம் மிதக்கும் ஒளித் துகள்கள் காற்றில்
ஆடின.
ஒவ்வொரு துகளுக்குள்ளும் சிறிய காட்சிகள் மின்னின.
ஒரு சிறுமி பட்டம் விடுகிறாள்.
ஒரு வயதான தாத்தா சிரிக்கிறார்.
ஒரு குழந்தை முதல் முறையாக நடக்கிறது.
ஆதிரன் கண்களை விரித்துப் பார்த்தான்.
அவை வீடியோக்கள் அல்ல.
உயிருள்ள நினைவுகள்.
திடீரென்று அவன் பின்னால் பள்ளி மணி ஒலித்தது.
ட்ர்ர்ரிங்!
அந்த சத்தம் அவனை நிஜ உலகிற்குத் திருப்பியது.
அவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.
நடைபாதை.
தூசி.
உடைந்த மேஜைகள்.
அவன் அறிந்த உலகம்.
மீண்டும் கதவை நோக்கிப் பார்த்தான்.
அறியாத உலகம்.
இரண்டு உலகங்களின் நடுவில் அவன் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
சில நொடிகள்.
மிக நீண்ட நொடிகள்.
பிறகு அவன் சிரித்தான்.
"நாளைக்கு கணிதத் தேர்வு இருக்கு..."
என்று முணுமுணுத்தான்.
"ஆனா இதைப் பார்க்காம போயிட்டா வாழ்நாள் முழுக்க
வருத்தப்படுவேன்."
அவன் ஒரு ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்தான்.
பிறகு கதவைக் கடந்து சென்றான்.
உடனே அவன் காலடியில் இருந்த தரை மறைந்தது.
"அடடா—!"
ஆதிரன் காற்றில் விழுந்தான்.
கீழே.
மேலும் கீழே.
அவன் அலறினான்.
ஆனால் சில விநாடிகளில் அவன் வேகம் குறையத் தொடங்கியது.
யாரோ அவனைத் தாங்குவது போல.
அல்லது...
காற்றே அவனைத் தழுவிக்கொள்வது போல.
அவன் மெதுவாக கீழிறங்கினான்.
இறுதியில் பச்சை புல்வெளியில் மென்மையாக தரையிறங்கினான்.
சில நொடிகள் அசையாமல் கிடந்தான்.
பிறகு மெதுவாக எழுந்து சுற்றிப் பார்த்தான்.
அவன் மூச்சே நின்றுவிட்டது.
அவன் இருந்த இடம் ஒரு மலை உச்சி.
அதற்கு அப்பால்...
முடிவில்லாத வானம்.
அந்த வானத்தில் மிதக்கும் தீவுகள்.
ஒளிரும் நதிகள்.
காற்றில் மிதக்கும் கோயில்கள்.
மேகங்களுக்குள் செல்லும் படிக்கட்டுகள்.
பறக்கும் உயிரினங்கள்.
மற்றும் தொலைவில்...
முழு நகரமே வானத்தில் மிதந்துகொண்டிருந்தது.
"இது..."
ஆதிரனால் வார்த்தைகளை முடிக்க முடியவில்லை.
"இது சாத்தியமே இல்லை..."
அவன் கண்களைச் சிமிட்டினான்.
மீண்டும் பார்த்தான்.
எதுவும் மறையவில்லை.
அவை அனைத்தும் உண்மையாகவே இருந்தன.
அந்த நேரத்தில் அவன் அருகே ஏதோ அசைந்தது.
சரசர...
ஆதிரன் திரும்பிப் பார்த்தான்.
புதருக்குள் இரண்டு தங்க நிறக் கண்கள்.
அவன் உறைந்தான்.
அந்தக் கண்கள் மெதுவாக வெளியே வந்தன.
ஒரு சிறிய உயிரினம்.
பூனை போல.
ஆனால் அதன் வால் புகை போல அசைந்தது.
காதுகளின் முனைகளில் நீல ஒளி மின்னியது.
உயிரினம் அவனை ஆர்வமாகப் பார்த்தது.
ஆதிரனும் அதைப் பார்த்தான்.
சில நொடிகள் அமைதி.
பிறகு அந்த உயிரினம் திடீரென்று தும்மியது.
"ச்சீ!"
அதன் வாயிலிருந்து நீல நிற ஒளித்துகள்கள் பறந்தன.
ஆதிரன் தன்னறியாமல் சிரித்துவிட்டான்.
"நீ என்னடா?"
உயிரினம் தலையைச் சாய்த்தது.
பிறகு...
மனித குரலில் சொன்னது:
"அது நான்தான் கேட்கணும்."
ஆதிரன் உறைந்துபோனான்.
"என்ன?!"
"நீ என்னடா?"
உயிரினம் மீண்டும் கேட்டது.
"இங்க மனிதங்க வர மாட்டாங்களே!"
ஆதிரன் இரண்டு படிகள் பின்னால் சென்றான்.
"நீ பேசுறியா?!"
"அப்போ என்ன?"
உயிரினம் கண்களை உருட்டியது.
"மியாவ்னு மட்டும் சொல்லணுமா?"
ஆதிரன் வாய் திறந்து நின்றான்.
உயிரினம் பெருமையாக மார்பை உயர்த்தியது.
"நான் மறப்போன்."
"மறப்போனா?"
"ஆமாம்."
"அது என்ன பேரு?"
"உங்க மனித பேருகள விட நல்லதுதான்."
ஆதிரன் ஏதோ சொல்ல முயன்றான்.
ஆனால் அதற்குள் மறப்போன் திடீரென பதட்டமடைந்தது.
அதன் காதுகள் நிமிர்ந்தன.
கண்கள் பெரிதானது.
"ஓஹோ."
"என்னாச்சு?"
"அது வந்துடுச்சு."
"எது?"
மறப்போன் வானத்தை நோக்கிப் பார்த்தது.
"ஓடணும்."
"ஏன்?"
"ஏன்னா—"
திடீரென்று ஒரு பெரிய நிழல் அவர்கள் மேல் விழுந்தது.
ஆதிரன் மெதுவாக மேலே பார்த்தான்.
அவனது இதயம் ஒரு துடிப்பு தவறியது.
வானத்திலிருந்து ஒரு மாபெரும் உயிரினம் இறங்கிக்கொண்டிருந்தது.
வெள்ளி ஒளியில் ஜொலிக்கும் உடல்.
கிளைகளைப் போல விரிந்த கொம்புகள்.
அவற்றில் சுற்றும் சிறிய நட்சத்திரங்கள்.
நூறு அடி உயரமாவது இருக்கும்.
அது மான்.
ஆனால் சாதாரண மான் அல்ல.
ஒரு புராண உயிரினம்.
ஒரு காவலன்.
மறப்போன் மெதுவாக கிசுகிசுத்தது.
"ஒளிமான்..."
அந்த மாபெரும் உயிரினத்தின் ஒளிரும் கண்கள் நேராக ஆதிரனை
நோக்கின.
பிறகு...
அது பேசினது.
"இறுதியாக..."
அதன் குரல் முழு வானத்திலும் எதிரொலித்தது.
"...நினைவின் வாரிசு திரும்பி வந்துவிட்டான்."
ஆதிரனின் முகம் வெளிறிப்போனது.
"வாரிசா...?"
அவன் இதுவரை கேள்விப்படாத ஒரு சொல்லால் அழைக்கப்பட்டிருந்தான்.
ஆனால் அதைவிட பயங்கரமானது—
அந்த உயிரினம் அவனை ஏற்கனவே அறிந்தது போல இருந்தது.
அத்தியாயம் 2 முடிவு
"ஒளிமானின் கண்களில் ஆதிரன் தனது பிரதிபலிப்பை
பார்த்தான். ஆனால் அது இன்றைய ஆதிரன் இல்லை... பல ஆண்டுகளுக்கு முன் காணாமல் போன ஒரு
சிறுவனின் முகம்."
No comments:
Post a Comment