வானநகர மணிகளின் ஒலி இன்னும் காற்றில் மிதந்துகொண்டிருந்தது.
டூம்...
டூம்...
டூம்...
ஆதிரன் தனது பார்வையை வானத்திலிருந்து கீழே இறக்கினான்.
கருப்பு விரிசல் மறைந்திருந்தாலும், அதன் இருப்பு இன்னும்
அவனது மனதில் ஒரு குளிர்ந்த நிழலாகப் பதிந்திருந்தது.
"நீ அந்தக் குரலைக் கேட்டியா?"
மீரா திடீரெனக் கேட்டாள்.
ஆதிரன் திடுக்கிட்டான்.
"எந்தக் குரல்?"
"விரிசல் திறந்தப்போ."
அவன் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
"நீயும் கேட்டியா?"
மீராவின் முகம் சீரியஸானது.
"அப்படின்னா உண்மையாவே நடந்திருக்குது."
"என்ன?"
"நிழல் நேரடியாக உன்னோட பேசிருக்கு."
ஆதிரனின் முதுகில் ஒரு குளிர் ஓடியது.
ஒளிமான் மெதுவாக திரும்பியது.
அதன் கண்கள் தொலைவில் இருந்த வானநகரத்தை நோக்கின.
"நேரம் குறைந்து வருகிறது."
அதன் குரல் மலைகளை அதிரவைத்தது.
"வாரிசை நகரத்திற்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்."
மீரா மெதுவாக தலையசைத்தாள்.
"நான் கவனிக்கிறேன்."
ஒளிமான் ஆதிரனை ஒருமுறை பார்த்தது.
அந்தப் பார்வையில் ஏதோ சொல்லப்படாத உண்மை இருந்தது.
பிறகு அதன் உடல் முழுவதும் வெள்ளி ஒளியாக மாறியது.
ஆயிரக்கணக்கான நட்சத்திரத் துகள்களாக உடைந்து வானத்தில்
கரைந்தது.
"சரி."
மீரா திரும்பினாள்.
"நாம போகலாம்."
"எங்கே?"
"வானநகரத்துக்கு."
"அதுக்காக நாம பறக்கப் போறோமா?"
மறப்போன் உடனே சிரித்தது.
"அட, முதல் நாளே பறக்கணுமாம்!"
"அப்போ எப்படி?"
மீரா சிரிக்கவில்லை.
அவள் தனது தோளில் இருந்த பழைய தோல்பையைத் திறந்தாள்.
அதிலிருந்து ஒரு சுருளை எடுத்தாள்.
மிகப் பழைய வரைபடம்.
அதன் மேல் வெள்ளி மையால் வரையப்பட்ட பாதைகள் ஒளிர்ந்தன.
"இது என்ன?"
"நினைவு வரைபடம்."
"Google Maps மாதிரியா?"
மீரா குழப்பமாக பார்த்தாள்.
"யாரு Google?"
மறப்போன் மீண்டும் சிரித்தது.
மீரா வரைபடத்தைத் திறந்தவுடன் அது காற்றில் மிதந்தது.
அதன் மீது இருந்த கோடுகள் உயிர்பெற்றன.
மலைகள் எழுந்தன.
நதிகள் ஓடின.
சிறிய நகரங்கள் ஒளிர்ந்தன.
முழு உலகமும் ஒரு மிதக்கும் முப்பரிமாண உருவமாக அவர்களுக்கு
முன் தோன்றியது.
ஆதிரன் வாயடைத்துப் பார்த்தான்.
"இது வரைபடமா?"
"இல்ல."
மீரா பெருமையாகச் சொன்னாள்.
"இது உயிருள்ள வரைபடம்."
வரைபடத்தின் நடுவில் நீல ஒளி கொண்ட ஒரு கோடு தோன்றியது.
அது அவர்கள் இருந்த இடத்திலிருந்து வானநகரம் வரை சென்றது.
ஆனால்...
அந்த கோட்டின் சில பகுதிகள் கருப்பாக இருந்தன.
எரிந்த காகிதம் போல.
"அது என்ன?"
ஆதிரன் கேட்டான்.
மீராவின் முகம் இருண்டது.
"அழிக்கப்பட்ட நினைவுகள்."
"என்ன அர்த்தம்?"
"ஒரு இடத்தின் நினைவு முழுவதுமாக மறைந்தா, வரைபடத்துல
அது கருப்பா மாறிடும்."
"அப்படின்னா..."
"ஆம்."
அவள் அமைதியாகச் சொன்னாள்.
"உலகத்தின் சில பகுதிகள் மறைந்துகிட்டே இருக்கு."
அவர்கள் பயணத்தைத் தொடங்கினார்கள்.
மலைப்பாதை மெதுவாக கீழிறங்கியது.
இருபுறமும் விசித்திரமான மரங்கள்.
சில மரங்களின் கிளைகளில் கண்ணாடி போன்ற இலைகள்.
சில மரங்களின் பட்டையில் நகரும் எழுத்துக்கள்.
சில மரங்கள் மெதுவாகப் பாடிக்கொண்டிருந்தன.
ஆதிரன் ஒரு மரத்தின் அருகே சென்றான்.
அதன் தண்டிலிருந்து மெல்லிய குரல் கேட்டது.
"மல்லிகை..."
"மல்லிகை..."
"நான் உன்னை மறக்கமாட்டேன்..."
ஆதிரன் நின்றுவிட்டான்.
"அது என்ன?"
மீரா மெதுவாகச் சொன்னாள்.
"மறக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகள்."
சில நேரம் கழித்து அவர்கள் ஒரு பள்ளத்தாக்கை அடைந்தார்கள்.
அதன் மறுபுறமே வானநகரத்திற்கு செல்லும் வழி.
ஆனால் நடுவில் பாலம் இல்லை.
நூறு அடி ஆழம்.
ஆதிரன் கீழே பார்த்தான்.
"இதை எப்படி கடக்கப் போறோம்?"
மீரா முன்னே சென்றாள்.
"இங்க பாலம் இருக்கு."
"எங்கே?"
"நினைவு இருக்குறவங்களுக்கு மட்டும் தெரியும்."
"எனக்கு தெரியல."
"ஏன்னா நீ இன்னும் நினைவுபடுத்திக்கலை."
மீரா தனது கையை நீட்டினாள்.
காற்றில் ஒளிரும் தமிழ் எழுத்துக்கள் தோன்றின.
நினைவு.
நம்பிக்கை.
பாதை.
அந்த எழுத்துக்கள் ஒன்றோடொன்று இணைந்தன.
மெதுவாக காற்றில் ஒரு ஒளிப்பாலம் உருவானது.
ஆதிரன் அதிர்ச்சியடைந்தான்.
"தமிழ் எழுத்துகளா?"
"பழமொழி எழுத்துகள்."
மீரா சொன்னாள்.
"உலகம் உருவான முதல் குறியீடுகள்."
அவர்கள் பாலத்தின் மீது நடந்தார்கள்.
அப்போது திடீரென்று—
மீராவின் வரைபடம் நடுங்கத் தொடங்கியது.
அவள் உடனே நின்றாள்.
"இல்ல..."
"என்னாச்சு?"
வரைபடத்தின் ஒரு பகுதி கருமையாக மாறியது.
ஒரு முழு தீவு.
வானத்தில் மிதந்துகொண்டிருந்த ஒரு சிறிய நகரம்.
அது வரைபடத்திலிருந்து அழிக்கப்பட்டது.
அதே நேரத்தில் தொலைவில்—
ஒரு மாபெரும் ஒளி அணைந்தது.
ஆதிரன் மேலே பார்த்தான்.
அவன் இதயம் உறைந்தது.
வானத்தில் மிதந்துகொண்டிருந்த ஒரு தீவு...
மெதுவாக மறைந்துகொண்டிருந்தது.
கல்.
மரம்.
நதி.
கோபுரம்.
எல்லாமே புகை போல கரைந்தன.
ஒரு உலகம் அழிந்துகொண்டிருந்தது.
"நாம தாமதமா வந்துட்டோம்."
மீராவின் குரல் நடுங்கியது.
முதல்முறையாக ஆதிரன் அவள் பயப்படுவதைப் பார்த்தான்.
"அதை யாரு செய்றது?"
மீரா பதில் சொல்லவில்லை.
அவள் தொலைவில் இருந்த வானநகரத்தைப் பார்த்தாள்.
பிறகு மெதுவாகச் சொன்னாள்.
"அதைத்தான் கண்டுபிடிக்க நாங்கள் ஐந்து வருடமா
போராடிக்கிட்டு இருக்கோம்."
சூரியன் மறையத் தொடங்கியது.
தங்க ஒளி முழு வானத்தையும் நிரப்பியது.
அந்த ஒளியில் வானநகரம் இன்னும் பிரமாண்டமாகத் தோன்றியது.
இப்போது அவர்கள் மிக அருகில் வந்திருந்தார்கள்.
ஆதிரன் அதன் கோபுரங்களை தெளிவாகப் பார்க்க முடிந்தது.
அவற்றின் சுவர்களில் எண்ணற்ற குறியீடுகள்.
ஒளிரும் நீர்வீழ்ச்சிகள்.
மிதக்கும் தோட்டங்கள்.
வானத்தில் சுற்றும் பிரம்மாண்டப் பறவைகள்.
அவன் இதுவரை பார்த்திராத அளவுக்கு அழகான உலகம்.
ஆனால்...
அவர்கள் நகரத்தின் வாயிலை அடைந்தபோது மீரா திடீரென
நின்றாள்.
வாயிலின் முன் ஒருவர் நின்றிருந்தார்.
அவர்களுக்கு சம வயது.
கருப்பு ஆடை.
வெள்ளி நிற கண்கள்.
கைகளில் இரட்டை வாள்கள்.
அவரது முகத்தில் சிரிப்பு இல்லை.
அவர் நேராக ஆதிரனைப் பார்த்தார்.
அந்தப் பார்வை நண்பனுடையதல்ல.
"அவன் தானா?"
அந்தப் பையன் கேட்டான்.
மீரா அமைதியாக நின்றாள்.
"ஆம்."
"இதுதானா வாரிசு?"
அவனது குரலில் ஏளனம் இருந்தது.
"இவன் சாதாரண மனிதன் மாதிரி தான் இருக்கான்."
ஆதிரனுக்கு உடனே அந்தப் பையனைப் பிடிக்கவில்லை.
பையன் மெதுவாக முன்னே வந்தான்.
அவன் கண்கள் ஆதிரனின் கையில் இருந்த குறியீட்டை நோக்கின.
பிறகு அவன் முகம் சற்றே மாறியது.
ஆச்சரியம்.
பயம்.
கோபம்.
மூன்றும் ஒரே நேரத்தில்.
"அது முடியாது..."
அவன் கிசுகிசுத்தான்.
"அந்தக் குறியீடு..."
அடுத்த கணம்—
வானநகரத்தின் மிக உயர்ந்த கோபுரத்திலிருந்து ஒரு நீல
ஒளிக்கற்றை வானத்தை நோக்கிப் பாய்ந்தது.
முழு நகரமும் அதிர்ந்தது.
அனைவரும் மேலே பார்த்தனர்.
அந்த ஒளிக்கற்றையின் நடுவே ஒரு உருவம் தோன்றியது.
வெள்ளை ஆடை.
நீண்ட வெள்ளி முடி.
ஒளியால் ஆன கண்கள்.
ஒரு முதியவர்.
மீரா மெதுவாக மூச்சை இழுத்தாள்.
"ஆசான் வந்துட்டார்..."
ஆனால் அந்த ஆசான் தோன்றிய அதே நொடியில்—
ஆதிரனின் கையில் இருந்த குறியீடு இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு
பிரகாசித்தது.
அதனுடன் சேர்ந்து...
வானநகரத்தின் அடியில் மறைந்து கிடந்த ஏதோ ஒன்று விழித்தெழத்
தொடங்கியது.
வானநகரத்தின் ஆழத்திலிருந்து ஒரு குரல் எழுந்தது.
அதை வேறு யாரும் கேட்கவில்லை.
ஆதிரன் மட்டும் கேட்டான்.
"இரண்டாவது கதவு திறக்கத் தயாராகிறது..."
அவன் அதிர்ச்சியுடன் சுற்றிப் பார்த்தான்.
ஆனால் அந்தக் குரல் மீண்டும் சொன்னது:
"நேரம் வந்துவிட்டது, ஆதிரன்."
No comments:
Post a Comment